Routines vormgeven

Marc Woods

Member+
Medewerker
7 feb 2004
1.933
457
83
Oosterhout NB
www.marcwoods.nl
Het valt me op dat ik het moeilijker vind om een mentalisme routine vorm te geven omdat er vaak visuele effecten ontbreken.
Vaak heeft een mentalisme act meer tijd en "vlieguren" nodig bij mij om een duidelijke richting op te gaan.

Hoe ervaren jullie dit?
 

Niels Nijland

Member+
22 mrt 2005
150
11
18
35
emmen
Bezoek Site
Het is voor mij echt een enorme zoektocht.
Mentalisme vindt ik echt super om te doen, maar het is ook wel een kant van ons vak waarbij je echt een andere rol aan moet nemen.

Als goochelaar treed ik al ruim 17 jaar op, maar de laatste 2 jaar verdiep ik mij wat in het mentalisme en ik merk dat ik dan een andere rol aan neem of aan moet nemen. Presenteer je iets als goochelaar dan is het een truc, presenteer je jezelf als mentalist dan is het echt!

Mijn weg hierin vinden is erg lastig, ik hou van "LOS" en "HUMOR". Check mij logo hier onderaan! Dit is toch het beeld wat ik over wil brengen.

Het is voor mij nog echt lastig, ik heb nu een podium act van 35 minuten, hij loopt goed, vooral het einde is tof! Ik eindig met een soort van dream-prediction! Waarbij alles weer bij elkaar komt, dit is een sterk en goed einde.

Maar de losse routines in de act twijfel ik nog over, het zijn er nu 5. En omdat mijn kennis beperkt is kwa mentalisme is het lastig om nieuwe dingen te vinden.

Denk dat ik maar een met de UFO aan de slag moet, die heb ik op de plank liggen. Iemand tips?whiteboard v8.jpg
 

didge

Member+
23 jun 2003
747
179
43
55
Ha Marc, ben weer even in het land en lees deze post natuurlijk weer laat.
Sprak lang geleden tijdens Beijing met MM over storylines(kwam eigenlijk vanwege onze beider kennis van Japan) in mentalisme.
We hadden het over de meest verstilde vorm van Japans theater, Kabuki.
Hoewel het klassieke lijnen zijn ontspint het verhaal zich daar grotendeels in de geest van de toeschouwer en in de uitnodiging om op details te letten.
Wat ik eruit gehaald heb is dat je soms niet met het effect moet beginnen maar met het verhaal en dan zien waar wellicht meer dan een mentalisme routine in past.
Goede verhaallijn betekend dus dat het visueel effect zich mogelijk grotendeels in iemand's brein afspeelt. Doet me overigens denken aan heel lang geleden toen Dan Lefay ons(jou en mij en de Diehards) Dean's Box voor het eerst liet zien. Was weliswaar een visueel effect maar het was al ontstaan door zijn storytelling.

In mijn vak heet dat " framework", aardig boek is ' denk niet aan een roze olifant " van Sarah Gagestein

Wellicht zet het je in een ander denkraam en zie je het voor je.......

Didge
 
  • Like
Reactions: Marc Woods

Tommy Blooper

Member+
25 nov 2003
702
94
28
48
Leusden
www.showieso-entertainment.nl
Na eerst een te zijn met de handelingen ga ik vaak koud aan de slag. En public werk ik dan aan een kort verhaal. Hoe vaker ik het doe, hoe mooier het verhaal. Afhankelijk van wat ik wil bereiken begin in eerst met goochtrucs, om daarna humoristisch de mentaar uit te hangen. Vind ik het mentalisme belangrijker begin ik meestal met de black ball mysterie, vol humor, een goed en geloofwaardig verhaal. Wat ik hierna die is dan vaak makkelijker omdat ik mezelf dan al bewezen heb.
 

Marc Woods

Member+
Medewerker
7 feb 2004
1.933
457
83
Oosterhout NB
www.marcwoods.nl
Ha Marc, ben weer even in het land en lees deze post natuurlijk weer laat.
Sprak lang geleden tijdens Beijing met MM over storylines(kwam eigenlijk vanwege onze beider kennis van Japan) in mentalisme.
We hadden het over de meest verstilde vorm van Japans theater, Kabuki.
Hoewel het klassieke lijnen zijn ontspint het verhaal zich daar grotendeels in de geest van de toeschouwer en in de uitnodiging om op details te letten.
Wat ik eruit gehaald heb is dat je soms niet met het effect moet beginnen maar met het verhaal en dan zien waar wellicht meer dan een mentalisme routine in past.
Goede verhaallijn betekend dus dat het visueel effect zich mogelijk grotendeels in iemand's brein afspeelt. Doet me overigens denken aan heel lang geleden toen Dan Lefay ons(jou en mij en de Diehards) Dean's Box voor het eerst liet zien. Was weliswaar een visueel effect maar het was al ontstaan door zijn storytelling.

In mijn vak heet dat " framework", aardig boek is ' denk niet aan een roze olifant " van Sarah Gagestein

Wellicht zet het je in een ander denkraam en zie je het voor je.......

Didge
Onlangs heb ik met deze post in m’n achterhoofd heb ik een oude routine nieuw leven ingeblazen.

Door het een extra stukje stil theater mee te geven.

Resultaat was een publiek wat met stomheid was geslagen! Ik houd er zo van...

Dank je wel vriend!